logo Nasza Szkapa
logo Nasza Szkapa

Forum dyskusyjne

Czat

Szkapowicze

Nasze Szkapy

Nasze Stajnie

Spotkania

Galeria

Poradnik Szkapowy

Dla początkujących

Pytania i odpowiedzi

Tajemnica Join-up

Opracowania

Kącik artystyczny

Pomóż koniom

Linkownia

Strona główna

1. Konie ras prymitywnych hodowane w Polsce




Koń huculski

Koń użytkowy o krępej budowie, wysokości 135-140 cm. Dość duża, sucha głowa na grubej szyi, osadzonej na dość grubym, krótkim karku. Grzywa obfita. Kończyny cienkie, suche, o małych kopytach. Grzbiet mocny, kłąb nie uwydatniony. Koń silny, energiczny, ale łagodny, odporny na warunki zewnętrzne. Wykorzystywany do jazdy po górach i w zaprzęgach.
Typowe umaszczenie: gniade, kare, myszate, także srokate lub kasztanowate. Często typowe dla ras prymitywnych pręgi na kończynach i pręga wzdłuż grzbietu.


Konik polski

Rasa pochodząca od wymarłego tarpana. Wysokość ok. 135 cm. Budowa krępa, głowa niezbyt duża, prosta, szyja b. szeroka, masywna. Grzywa obfita. Kłąb niewidoczny. Kłoda długa, grzbiet nieco łękowaty. Kończyny suche, dość krótkie, o niedużych kopytach. Koń o małych wymaganiach i dużej odporności. Koń bardzo energiczny, o żywym temperamencie.

Gęsta sierść, na ogół myszata. Często typowe dla ras prymitywnych pręgi na kończynach i pręga wzdłuż grzbietu.

Koniki polskie zwane są także tarpanami (niepoprawnie!), mierzynkami, lub konikami biłgorajskimi. Nie jest znane ich pochodzenie, wiadomo że rasa kształtowała się od ponad 300 lat, prawdopodobnie z krzyżowania tarpana z lokalnym pogłowiem. Chłopi wyłapywali dziko żyjące koniki i przyuczali je do pracy, a także krzyżowali. W rezultacie zmienił się typ i pogłowie koników. Zapiski z 1640 roku opisują stada dzikich koników, z czasem jednak w wyniku działań chłopów gatunek ten zaginął prawie zupełnie.

W 1921 roku wydana została pierwsza monografia konika polskiego, "Badania nad koniem prymitywnym", Stanisława Schucha i Jana Grabowskiego. Przeprowadzili badania na grupie 80 osobników, w okolicach Zamościa i Biłgoraja. Zwrócili uwagę na konieczność zorganizowania hodowli mającej na celu opiekę nad tym konikiem o ?dużej wartości użytkowej jak i jako materiału wyjściowego w hodowli? Tym zajął się prof. Tadeusz Vetulani, założył w 1936 r. hodowlę rezerwatową i stajenną. Dzięki temu obecnie istnieje stado koników w Zakładzie Doświadczalnym PAN w Popielnie i oddział hodowli w SK Racot (25 klaczy), terenowy ośrodek hodowli został utworzony w pow. grójeckim, i buskim.

Nie prowadzona była wcześniej żadna hodowla, koniki były od pokoleń trzymane w trudnych warunkach, co odbiło się na eksterierze. Komisje hodowlane odrzucały z tego powodu większość osobników, rezultatem była nikła ilość dopuszczona do hodowli.

Powstał także rezerwat koników w Białowieży, którego celem było przywrócenie rasy od której konik pochodzi - tarpana leśnego. W 1938 roku zaczęto organizować stadniny na terenach południowo-wschodniej Polski. II wojna światowa zniweczyła te prace, większość koni przepadła podczas kampanii sowieckich 1944/45.

W 1962 roku wydana została "Księga Stadna Koników", opisanych zostało w niej 15 ogierów i 50 klaczy. W wydanym w 1994 wpisano 58 ogierów oraz 123 klacze. Obecnie Koniki polskie są dość rozpowszechnione w hodowli terenowej. Sprawdzianem dla hodowców jest organizowana w Sielinku w Wielkopolsce Wystawa Koni małych. Koniki sprawdzają się jako zwierzęta zaprzęgowe, pod siodło i w hipoterapii.

© 2006 Nasza Szkapa